คุณเคยตั้งคำถามกับตัวเองมั้ยว่า...หากวันหนึ่งคุณมีความรักระยะทางและเวลาจะเป็นอุปกสรรคกับความรักของคุณมั้ย  ?

แต่ละคนก็คงจะมีคำตอบที่แตกต่างกันไป.......

บางคนก็คงจะตอบว่า  หากเราอยู่ไกลกันระยะทางและเวลาคงเป็น " อุปสรรค"  กับเรา  เพราะการที่อยู่ห่างกันเราอาจจะปฎิเสธไม่ได้เลยว่า  เราไม่ได้ใกล้ชิดกัน  ไม่ได้ดูแลซึ่งกันและกัน  ไม่มีความผูกพัน    ความเชื่อใจ  ความไว้วางใจ  ความระแวง  ความห่วงใย   อาจมีไม่มากพอหรือแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำไป  บางครั้งอาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหงา  หว้าเหว่  ต้องการกำลังใจ  ต้องการความช่วยเหลือ  แต่คนที่คุณรักก็ไม่สามารถทำให้ได้ด้วยระยะทางและเวลาที่ห่างไกลกัน.....

บางคนก็คงจะตอบว่า  หากเราอยู่ไกลกันระยะทางและเวลาคง " ไม่เป็นอุปสรรค"  กับเรา  เพราะเราทั้งสองเชื่อมั่นซึ่งกันและกัน  มั่นคงในความรักที่มีให้กัน  มีความหนักแน่นพอที่จะคบกัน  ดูแลเอาใจใส่  มีความสม่ำเสมอ  ความไว้วางใจ  ความเชื่อใจ  ความซื่อสัตย์  ความห่วงใย  และดูแลความรู้สึกซึ่งกันและกัน  โดยที่ไม่ต้องร้องขอ  ซึ่งต่างคนต่างมอบให้กันโดยเต็มใจ  และก็สุขใจที่ได้ทำ  ไม่ใช่เป็นการบังคับหรือฝืนทำเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกดี....หรือปกปิดความผิดของตัวเอง....

ไม่ว่าคุณจะมีเหตุผลแบบไหน...สุดท้ายแล้ว..

สำหรับคนที่รักกันไปแล้วนั้น    คุณต้องฝันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ไปด้วยกันให้ได้  ไม่ว่ามันยากแค่ไหน

ระยะทางอาจจะไม่ใช่เรื่องสำคัญ  " รักแท้อาจจะไม่แพ้ระยะทาง"  อย่างที่ใครหลายคนพูดเอาไว้

แต่ระยะทางอาจจะ  " พิสูจน์ใจคนได้มากกว่า"  เพราะถ้าเรายังเชื่อ...และศรัทธาในความรัก....

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."ถ้าคุณทั้งสองคน ยังหนักแน่นและมั่นคงพอ"  ก็ไม่มีใครสามารถไปแทนใครได้..

นอกเสียจากคุณทั้งสองหมดรักกันไปแล้ว....

แล้วคุณล่ะ  เคยตั้งคำถามกับตัวเองไหมว่า  หากวันหนึ่งคุณมีความรักระยะทางและเวลาจะเป็นอุปกสรรคกับความรักของคุณมั้ย  ?  ลองถามใจคุณดู........

แสดงความคิดเห็นและคอมเม้นท์มาได้นะค่ะ