"ความรักก็เหมือนอากาศธาตุนั่นแหละ...ล่องหน...หายตัว...สัมผัสไม่ได้...แต่รู้ว่ามีอยู่จริง"

     ความรักอยู่ใกล้จนมองไม่เหมือนหรือว่าเราเลือกที่จะมองไม่เห็นมันกันแน่...บางคนเหงาที่ต้องโดดเดี่ยวและโหยหาใครบางคนคอยอยู่เคียงข้าง  บ้างเคยชินกับการมีใครสักคนอยู่ด้วยจนกระทั่งเขาหายไปจากชีวิต  โลกทั้งใบเลยพังทลายลงไป  กว่าจะกอบกู้โลกกลับคืนมาได้ก็เล่นเอาน้ำตาแทบเป็นสายเลือด  บางคนเคยชินกับการอยู่คนเดียวมาตลอดทั้งชีวิต  เมื่อใครบางคนกล้าเข้ามามีบทบาทในโลกโดดเดี่ยวทั้งใบของเขาโลกใบนั้นจึงเปลี่ยนไป  ทว่าเมื่อรักไม่สมหวังดังที่คิดไว้โลกทั้งใบของเขาก็พังลงไปและยากจะกอบกู้มันกลับคืนมาอีกครั้ง  

     แม้ว่าเราสองคนจะเหมือนอยู่กันคนละห้วงเวลา  ไม่สามารถสัมผัสหรือใกล้ชิดกันได้  ทั้งที่ความจริงแล้วเราใกล้กันมากเกินไปด้วยซ้ำ  แต่กลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงใสๆ คั่นกลางรักษาช่องว่างและระยะห่างระหว่างเราเอาไว้ตลอดเวลา  ฉันไม่สามารถก้าวเข้าไปในโลกของเธอได้  และเธอก็ไม่เคยคิดจะก้าวเข้ามาในโลกของฉัน  เพราะโลกทั้งใบของเธอมีใครบางคนอยู่เคียงข้างอยู่แล้ว...

    "ระยะห่างระหว่างเรายังคงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ความรู้สึกของฉันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน"