เขามีคนอื่น
นั่นแสดงว่า...เขาสามารถรักใครได้มากกว่าเรา
หรือรักใครได้เหมือนกับที่เขารักเรา
หรือ...เขาเจอคนที่รัก...ส่วนเรา...เขาแค่คิดว่ารัก
หรือ...เขาไม่เคยรักใครจริง...เขารักเพียงตัวเอง!
คนเราไม่สามารถรักใครในรูปแบบเดียวกันได้
ไม่สามารถรักใครได้เหมือนรักแม่
ไม่สามารถทำหน้าที่แฟนให้กับคนหลายคนได้
เพราะความรัก..จะจำแนกหน้าที่ให้แต่ละหน้าที่แตกต่างกันไป และเป็นหน้าที่...ที่ไม่สามารถปฏิบัติได้อย่างซ้ำซ้อน
บางที..ความรักที่สร้างมาด้วยกัน..เป็นแค่ความรู้สึกว่าน่าจะใช่
เราแค่คิดว่าเราจะรักกันได้...เป็นแค่การทดลองที่จะรักกัน
วันใดวันหนึ่ง...เราก็ต้องมาบอกเลิกกัน
อยู่ที่ว่าใครจะเจอคนอื่นก่อนกัน...หรือไม่ก็พร้อมใจกันเลิกรา
เพราะยังไงก็ไปไม่สุดทาง!
ไม่ผิด! ถ้าเธอจะโกรธและเจ็บใจ แต่หากจะร้องไห้
คิดให้ได้ก่อนว่า...ปริมาณน้ำตาแค่ไหนที่ควรเสียให้กับเขา?
ร้อง...เมื่อยินดีเสียน้ำตาและเห็นว่าคุ้มค่า
ร้อง...ถ้าทำให้รู้สึกดีขึ้น
เมื่อร้องไห้แล้ว...เลิกโกรธ เลิกโทษตัวเองว่าโง่
ตั้งสติและคิดให้ได้ว่า...เราได้อะไรจากเรื่องนี้บ้าง?
เราได้เรียนรู้คน...
เราได้รู้ว่าความรักที่แท้จริง...มันไม่ได้หากันง่ายๆ
เราได้รู้ว่า...คนที่เราสมควรรัก...ต้องไม่ใช่คนมักง่าย
ความรักไม่ทำร้ายใคร...
แต่คนชอบอ้างความรัก...มาทำร้ายกัน
ความรักไม่ใช่เรื่องโง่
การที่เรารักและให้อภัยเขาได้...ก็ไม่ใช่การกระทำของคนโง่
โกรธ เกลียด แค้น ให้สาแก่ใจและสุดท้าย...จงปล่อยวาง!
จงให้อภัยเขา...ให้อภัยคนอ่อนแอ ให้อภัยคนขลาดเขลา
ความรักที่แท้จริง...
สำหรับฉันคือ...รักจนให้อภัยได้...นั่นคือรัก!
เธอควรภูมิใจในตัวเอง...ที่แม้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้
เธอยังให้อภัยเขาได้...เธอยังใช้ชีวิตต่อไปได้
คุณค่าในตัวเธอสูงกว่าเขามาก...จงภูมิใจ
ความรักของเธอ..ยิ่งใหญ่กว่าความรักชั้นประถมของเขามาก
การให้อภัย...
มิใช่ภาวะลุ่มหลง หน้ามืดตามัว จนมองไม่เห็นความจริง
เพราะการให้อภัย...ก็ยังมีสองทางให้เราเลือก
คือการให้อภัย...เพื่อเริ่มต้นใหม่
หรือ...การให้อภัย...เพื่อจากกันด้วยดี
จงเลือกวางตัวเอง...ในจุดที่ยังคงสวยงาม
วันนั้น...เธออาจคิดว่าเธอคือผู้แพ้
แต่เชื่อเถอะว่า...วันหนึ่ง...เธอจะพบว่า...
แท้จริงแล้วเธอคือผู้ชนะ!
---