ค่ำคืนอันหนาวเหน็บฉันยืนอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพร

แสงสลัวๆของคืนจันทร์เพ็ญ ฉันคอยใครอยู่สักคน

แต่รอบกายยามนี้ไม่มีแม้แต่เงาของใครนอกจากฉันเอง

แสงเหลืองประกายวูบวาบล่องลอยไปทั่วบรรยากาศ

ส่วนที่พื้นมีแสงเรืองๆสีเขียวกระจายไปทั่วผืนป่าเป็นหย่อม

สิ่งเหล่านี้คือความคุ้นเคยของฉัน หิ่งห้อยและเห็ดบางชนิด

ฉันเดินไปเบื้องหน้านั่นคือ ลำธารน้ำใสที่ไหลเอื่อยเอื่อย

ก้าวขึ้นบนโขดหินแล้วนั่งลง ฉันจะคอยเธออยู่ที่ตรงนี้

ข้างหน้านั่นฉันเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวข้างโคนไม้ใหญ่

สังเกตุเห็นแววตาประกายสีแดงคู่หนึ่ง นั่นก็ยังไม่ไช่เธอ

เหลียวไปด้านข้างเห็นแววตาอีกคู่หนึ่งสีเขียว นั่นก็ไม่ไช่เธอ

แหงนขึ้นไปบนท้องฟ้า พระจันทร์ดวงโตก็จ้องมองฉันอยู่

ฉันรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย....ฉันมาทำอะไรที่นี่

ในที่ๆไม่มีใครผ่านมา และไร้ซึ่งความรักจากใครสักคน

ฉันตัดสินใจบินขึ้นไปนั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ข้างบนนั้น

แม้บนนี้จะไม่มีสิ่งที่ฉันกำลังตามหา แต่ก็รู้สึกมีความสุขดี

ฉันก้มมองดูเบื้องล่างยามนี้ก็ยังมีแต่..."ความว่างเปล่า"

ฉันจะอยู่ที่นี่สักพัก ตัดใจแล้วก็จะบินไปให้ไกลจากที่นี่

เอ๊ะ! เสียงไก่ขันอยู่ไกลๆ มันกำลังเตือนว่าแสงแห่งการ

เริ่มต้นใหม่กำลังจะมาแล้ว..ฉันใกล้จะได้ไปจากที่นี่แล้ว

แต่ตอนนี้ รถเทศบาลมาเก็บขยะข้างบ้านเสียงดังจังเลย

และคืนนี้ฉันคงหยุดอยู่ที่บทนี้..แล้วไม่กลับไปที่เดิมอีกแล้ว..

..........ฉันจำจดจำเรื่องราวนี้ใว้ในใจ......ลาก่อน....

......................................................................

ปล. คิดถึงจัง....พ่อกับแม่คงมองดูฉันอยู่บนดวงจันทร์นั่น.