คนรักการอ่าน.....คือคนขี้เผือก  แฮร่ ๆ อย่าเพิ่งทำหน้างั้นดิ่

เค้าหมายถึงคนชอบสอดรู้สอดเห็น ว๊ายตายแล้วใช้คำอะไรเนี่ย

ยิ้มก่อน ๆ เค้าหมายถึง  อยากรู้อยากเห็น  เป็นนิสัยที่ดีมากในคน

ที่รักที่จะเปิดกว้างและรับที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ

เด็กช่างถาม  คือ  เด็กฉลาด  แต่ไหงผู้ใหญ่ช่างถามกลายเป็นน่ารำคาญไปได้

น่าคิดเนอะ เมื่อเราคุยกันน้อยลง  คำแปลกใหม่ก็น้อยลง  คำถามแปลก ๆ ก็ไม่มี

ให้คุณต้องมาค้นหา  ตอนเป็นนักเรียนครูมีการบ้านมีคำถามทุกวัน

ให้เราได้ค้นหาได้ค้นคว้าได้อ่าน  อ่าน  แล้วก็อ่าน  แต่พอเลิกเรียน

เราก็เลิกเรียนกันจริงจัง  ไม่ค้นคว้า ไม่หา  ไม่อ่าน  ข้อดีของคนขี้เผือก

คืออย่างน้อยก็ได้อ่าน  ถึงแม้ปัจจุบันเราจะใช้การฟังซะส่วนมาก

(มือถือคนละเครื่อง  หูฟังคนละเส้น เข้าสู่โหมดโลกของฉัน) 

แต่เราก็เลือกที่จะฟังแค่สิ่งที่เราอยากฟัง ฟังแล้วก็จบผ่านเลยไป

ผิดกับการอ่าน  เราสามารถกลับมาทบทวนความหมายที่ได้ผ่านตาเราไป

ได้อย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ตอนเด็ก ๆ เคยเล่นเกมส่งสารกันมั้ย

คือให้คนรับสารคนแรกอ่านข้อความในกระดาษ  แค่สั้น ๆ ประโยคนึง

แล้วบอกต่อกับคนที่ยืนต่อ ๆ กันไป  น้อยครั้งที่จะพบว่าคนสุดท้ายที่ได้รับสารมา

จะบอกประโยคนั้นได้อย่างครบถ้วน  บางครั้งเป็นคนละประโยคไปเลย

ร่ายมาซะยาว  ไม่มีอะไรเลยเราแค่ อยากให้ทุกคนเป็นคนขี้เผือก 

แค่นั้นเอง  หันมาอ่านในสิ่งที่อยากรู้  แทนการฟังและเลือกที่จะจดจำ

เรื่องราวดี ๆ ไว้เพื่อบอกต่อ ๆ กัน  เพียงแค่ให้คนอื่นได้อยากรู้ 

และค้นหามันไปพร้อมกับเราเท่านั้น.....เท่านั้นเอง 

รักคนขี้เผือก  ทุกคนค่ะ ^^