ผ่อนคลาย.....ด้วยความน่ารักของคนไข้จิตเวช

เช้าวันแรกของการทำงานของสัปดาห์  คุณหมอเดินเข้ามาอนามัยด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง

#ในใจคิดวันจันทร์อีกแล้วหรือเนี่ย  พลันสายตาก็หยุดชะงักลงที่ชายวัยกลางคน

ที่นั่งก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ที่ศาลาพักผู้ป่วยหน้าอาคาร  แล้วหน้าที่ยุ่งเหยิงก็เปลี่ยน

เป็นยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที  เพราะครั้งใดที่ชายวัยกลางคนนี้มาที่อนามัย

มักมีเรื่องราวประทับใจที่แสนสนุกสนานเกิดขึ้นเสมอ

สมปอง  ผู้ป่วยจิตเวชเพศชาย  อายุราว ๆ ห้าสิบปีที่แสนจะสุภาพ  นาน ๆ ครั้งจึงจะได้เห็น  

คุณหมอเดินเข้าไปที่ศาลา  แล้วบทสนทนาสั้น ๆ ก็เริ่มขึ้น

คุณหมอ : สมปองทำอะไร # สมปองหันมายิ้มเหมือนเช่นทุกครั้งและหันกลับไปก้มหน้าก้มตากับสิ่งที่ตั้งใจเช่นเดิม

สมปอง : เขียนจดหมายครับคุณหมอ

คุณหมอ : เขียนถึงใครล่ะ

สมปอง : เขียนถึงตัวเองครับ

คุณหมอ : นั่งลงใกล้ ๆ สมปอง  และถามสมปองว่า  ไหน ๆ เขียนว่าอะไรอ่านให้หมอฟังหน่อย

สมปอง : หันมามองค้อนหมอเล็กน้อยก่อนสวนกลับมาว่า  คุณหมอนี่ท่าจะบ้านะครับผมยังไม่ได้รับเลยแล้วผมจะรู้ได้ยังไง

คุณหมอ : อึ้งไปนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มแล้วตบไหล่สมปองเบา ๆ แล้วว่า เอา ๆ งั้นเสร็จแล้วอย่าลืมติดแสตมป์ก่อนส่งด้วยนะเดี๋ยวไม่ถึง  แล้วเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ในวันแรกของการทำงาน

สมปอง : รับคำในทันใด ครับคุณหมอ  ^^

เป็นความน่ารักที่ใช่จะเจอได้ทุกวัน  ทั้งหมดทั้งมวลแค่อยากบอกทุกคนว่าเราสามารถมีความสุขได้จากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีสาระอะไรเลย  อย่ามัวแต่หาความหมายของทุกอย่าง  บางอย่างมันก็ไม่ต้องการความหมาย  ไม่ต้องการเหตุผลเลยสักนิด  แต่ก็สุขงัย ^^