แต่สำหรับพื้นที่ชายแดนแห่งนี้....วันนี้เป็นอีกวันสุข

ตอนแรกที่เลือกลงมาทำงานที่นี่คิดเพียงว่าอยากจะอยู่ให้ไกลบ้านบ้าง

แต่พอมาทำงานแล้วพบว่าในพื้นที่มีหลากหลายชนเผ่ามาก

ก็คิดไปต่าง ๆ นา นา ว่าไหวมั้ย  สิ่งแรกที่คิดเลยจะคุยกันรู้เรื่องมั้ยว๊า

เอาจริง ๆ ชนกลุ่มน้อยเหล่านั้นมีความพยายามที่จะสื่อสารกับเราอย่างดี

ใครที่สื่อสารไม่ได้เค้าก็จะพาล่ามของเค้ามาด้วย  อยู่ไป ๆ กลับพบว่า

พวกเค้ายอมรับและพูดง่ายกว่าคนไทยแท้ ๆ อยู่มากมายนัก

ไม่มีการต่อต้านหมอบอกอะไรก็เชื่อ  ไม่เหมือนคนไทยแท้ ๆ บางคน

ที่มักจะมีเล่ห์เหลี่ยมมาหลอกหมออยู่เสมอ โดยเฉพาะคนไข้เบาหวาน

และความดันโลหิตสูงที่มักจะกินยาแค่ตอนมีอาการ  หรือเมื่อต้องมาหาหมอเท่านั้น

จะมีความลำบากก็แค่บางพื้นที่เท่านั้นเอง  ที่ชนกลุ่มน้อยส่วนมากจะปลูกสร้างบ้านเรือน

อยู่บนเขา  หรือบริเวณเชิงเขาซึ่งต้องเดินเท้าขึ้นไปเท่านั้น  ความลำบากมีแค่นั้นจริง ๆ

กับเวลาที่ไปคลอดที่ รพ.คุณหมอคุณพยาบาลมักจะตั้งชื่อลูกให้  กลับมาบ้านไม่เรียกชื่อนั้นไง

เวลาที่เรียกชื่อรับวัคซีนก็มักจะไม่รู้จักลูกตัวเอง  หรือเวลามาหาหมอถ้าไม่เอาหลักฐานอะไรมา

เด็กคนเดียวกันก็จะมีชื่อในฐานข้อมูลอีกหลาย ๆ ชื่อตามจำนวนคนที่เคยพามา

เพราะส่วนมากกลางวันเค้าจะผลัดกันเลี้ยงลูกและผลัดกันไปทำงาน  คนที่พามาส่วนมาก

จึงเป็นเพื่อนบ้าน หลายคนก็พยายามที่จะพูดไทยเพราะไม่อยากลำบาก....ล่าม 

ก็จะฟังไม่ชัดฟังยาก  บางครั้งก็เข้าใจความหมายไปคนละเรื่องไปเลย 

บางครั้งก็กลายเป็นความน่ารักอีกแบบ  อย่างวันนี้  กับบทสนทนาสั้นๆ

คนไข้ : (พยายามพูดไทย) หมอ ๆ ขอผ้าอนามัยหน่อย

คุณหมอ : หือ....ผ้าอนามัยต้องไปซื้อที่ร้านค้านะ  อนามัยไม่มี

คนไข้ : เราไปละไม่มีเค้าบ่อต้อมา(เค้าบอกว่าต้องมา)ขอที่อนามัย

คุณหมอ : ผ้าปิดปากจมูกหรอ 

คนไข้ : ไม่ใช่ ๆ

คุณหมอ : ผ้าปิดแผลหรอ

คนไข้ : ไม่ใช่ ๆ

คุณหมอ : (คิดในใจผ้าอะไรว๊า) งั้นบอกหน่อยสิว่าจะเอาไปทำอะไร

คนไข้ : เอาไปให้โผ (ผัว) เราใส่กันลูก

คุณหมอ : (ถึงบางอ้อ) เค้าเรียกว่าถุงยางอนามัยนะเธอ

คนไข้ : เออ....นั่นล่ะถุงยา ๆ (ถุงยางๆ) เราจะเรียกถุงยา(ถุงยาง)ละกลัวหมอไม่เข้าใจ

คุณหมอ : (เออก็จริงขอเค้านะเราอาจหยิบถุงใส่ยาให้เค้าก็เป็นได้)

ชนกลุ่มน้อยที่นี่เวลาพยายามพูดไทยคำพูดของเค้าจะไม่มีตัวสะกดบางครั้ง

ต้องทำความเข้าใจกันหนัก ๆ   เลยเป็นความน่ารักอีกแบบนึง  นี่แหล่ะวัน(ศุกร์)สุข